|
 |
|---|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Klik hier voor een lijst van konijnkundige dierenartsen in België of Nederland. Hieronder zie je 3 bijhorende pagina's m.b.t. ziektes:
|
In onderstaande tabel vind je de ervaringen
en behandelingen
van de ziektes van mijn beestjes.
|
Donkey
Blaasontsteking (september 2003)
Toen Donkey 1 jaar en 3 maanden oud was, zag ik
op een dag 1 klein bloeddruppeltje in zijn hangmatje.
De dagen daarna...niets meer en zijn gedrag veranderde niet. Een
week later: verscheidene druppeltjes bloed op de eerste verdieping.
Nergens waren er wondjes en aan zijn buik of kontje was ook niks
te zien.
Nog eens een week later zag ik ook enkele druppeltjes bloed in de
urine. Ik bracht onmiddelijk een staaltje naar de dierenarts en zij
bevestigde mijn vermoeden: blaasontsteking! Hoe hij het gekregen
heeft is een raadsel.
Ik kreeg Emtrin (antibiotica) mee en moest iedere dag 1 druppel toedienen.
Makkelijker gezegd dan gedaan! Mijn lieve mannetje veranderde in
de Tasmanian Devil als ik aankwam met dat - verschrikkelijk stinkend
- spul.
Uiteindelijk had ik de oplossing gevonden: 1 druppeltje Emtrin in
een druif doen en hij merkte er niks van!
Verder kreeg hij ook nog vitaminen in zijn drinkwater en iedere dag
een stukje kiwi. Dit bevat heel veel vitamine C en dat was nodig
om de urinebuis open te houden. Na de eerste antibioticakuur begon
hij na een week opnieuw te bloeden maar aangezien antibiotica 2 weken
kan doorwerken, ben ik niet dadelijk gestart met een nieuwe kuur.
Weer twee weken later was ik echter genoodzaakt, zijn urine was ondertussen
bruin/grijs geworden en hij leek ook meer te persen. Na de tweede
antibioticakuur was hij dan - op af en toe wat slijmrestjes na -
genezen.
Op vrijdag 7 november '03 merkte ik dat zijn vacht dunner werd en
het leek alsof ze “openstond”.
Toen dacht ik nog aan ouderdom omdat hij toch al anderhalf was. Gewicht
en gedrag bleven hetzelfde.
Natuurlijk liep hij niet meer zo dikwijls
in zijn wiel maar dat was daarvoor ook al, dat lag aan de leeftijd.
Donderdag 20 november merkte ik korstjes op zijn - blote – rug
van het krabben/bijten.
Het zag er op het eerste zicht uit als schimmel dus smeerde ik Surolan.
Dat verminderde de jeuk wel maar het krabben bleef, nochtans krabte
hij zich niet extreem veel meer als anders.
Maandag 24 november: eerste dierenartsbezoek. Ook zij wist niet goed
wat te denken, normaal gesproken moet een dier dat last heeft van
mijten zich CONSTANT krabben en dat was bij hem niet het geval. Het
was dus gissen.
Hij kreeg toch een eerste spuitje tegen mijt die dag en hij heeft
zich heel flink gedragen.
De DA had mij gewaarschuwd dat het krabben erger kon worden door
die medicatie en dat was ook zo.
De diagnose was dus juist!
We weten niet goed hoe hij het gekregen heeft maar voor alle veiligheid
heb ik geen hooi meer gebruikt en het zaagsel vervangen door Aubiose
en No-smell.
Ondertussen had hij op 3 december zijn oog opengekrabt waardoor er
bloed in zijn oogje liep. Op advies van de DA heb ik er Terramycine
oogzalf gesmeerd.
Zijn huidje was inmiddels aan het uitdrogen wegens het gebrek aan
talg en toen heb ik hem –weer op advies van de DA- ingesmeerd
met uiercrème.
Ik gaf hem extra vitaminen in het drinkwater en extra eiwitten (gekookt
ei, hondebrokje enz.) .
Daarna heeft hij iedere maandag telkens 1 spuitje gekregen en dit
4 weken lang. Op 15 december heeft hij zijn laatste spuitje gehad.
De haartjes waren langzaam weer aan het terugkomen maar dit ging
natuurlijk traag omdat hij al oud was, zoals je aan zijn rimpeltjes
kan zien. Verder bleef hij ook last blijven hebben van zijn blaas,
waardoor hij ook wat zwakker was.
Sinds januari had ik gemerkt dat hij 20g gewicht verloren was en
nog maar 80g woog. Hij was de laatste dagen wel wat actiever geweest
dan normaal, liep weer in zijn wiel, veel graven enz. Voor alle zekerheid
heb ik babyvoeding (Olvarit) bijgegeven.
In de derde week van januari begon hij motoriekstoornissen te krijgen,
zijn huid leek nog verder te schilferen en eten en drinken deed hij
bijna niet meer.
Helaas heeft de ouderdom hem ingehaald en ik heb hem op 21 januari
2004 moeten laten inslapen. (Zie R.I.P.) Hieronder kan je foto's
zien van het verloop van zijn ziekte maar opgepast! Foto's kunnen
aangrijpend zijn!
1 november
2003 (vandaar de pompoen): normale foto, nog geen glimp van de ziekte te bespeuren |
21 november
2003: hier zie je dat zijn vacht al behoorlijk
dun is en dat hij op enkele plaatsen (zoals tussen zijn oogjes
en op zijn flank) kaal is. |
 |
 |
14 december 2003: de dag voor zijn laatste
spuitje en hier was de ziekte op zijn ergst;
je ziet duidelijk rimpels en bijt/krabwonden (ook zijn oogje) en je kan zien dat hij pijn heeft en zich niet lekker voelt. |
6 januari 2004: hij bleef niet stilzitten
maar je ziet dat de haartjes stilletjes aan terug kwamen en
de rimpeltjes waren ook bijna verdwenen. Zijn huid was nog
wat schilferig maar dat scheen normaal te zijn, daar zou nieuwe
huid verschijnen. |
 |
 |
Fluffy
Zware Diarree (september 2002)
Fluffy kan dus overal in huis loslopen en op een morgen merkte ik dat ze de groentenmand geplunderd had, meer bepaald: ze had van alle aardappels wel een stukje gegeten. Die middag zat ze wat suf en stilletjes in een hoekje en achter haar ligt een bruin plasje. De geur wees duidelijk op stoelgang en geen urine dus ze had echt ernstige diarree. Natuurlijk naar de dierenarts waar ik antibiotica meekreeg. Omdat ik er niet dol op was om dat te geven, heb ik 1 dag afgewacht en de diarree was al vanzelf verdwenen. Ik had natuurlijk wel haar voeding aangepast maar dat bleek voldoende te zijn. En zodoende is nu ook de groentenmand "beveiligd" tegen konijnetandjes!
Verkoudheid/traanogen (oktober 2002)
Fluffy mag in de lente/zomer/herfst overdag buiten spelen op een overdekt terras als ik thuis ben natuurlijk! Op een herfstdag was het wat frisser geworden en de wind was wat harder gaan waaien. Het leek haar niet te deren en ze wilde niet binnenkomen. Toevallig had ze ook net dat weekend haar inentingen tegen myxomatose en VHS gekregen. De volgende dag had ze wat tranende oogjes en ze nieste af en toe. Dus maar naar de dierenarts waar ik oogdruppels en antibiotica meekreeg. Na enkele dagen was ze al veel beter maar tot nu toe weet ik nog niet precies wat de oorzaak was: tocht, de inenting of een combinatie... In ieder geval: vanaf nu mag ze alleen nog maar buiten bij goed weer!
Schimmelinfectie (oktober/november 2002)
Hoe ze dit gekregen heeft weten we tot op de dag van vandaag nog niet. Er kunnen verschillende oorzaken zijn. Schimmel kan in voedsel of hooi zitten, wij kunnen het zelf door middel van onze kleren/schoenen hebben binnengebracht maar het meest waarschijnlijke lijkt mij: door de inenting tegen VHS en myxomatose. Er zijn nogal wat konijnen die daar een schimmelinfectie aan over houden. Fluffy dus ook, het begon met een plekje achter haar oren wat ze had opengekrabt en er was een korstje opgekomen. Later verspreidde het zich naar de nek en de aanzet van de oren, op die plaatsen werd ze ook kaal. De dierenarts gaf mij Surolan wat ik twee maal per dag moest smeren, daarna goed de handen wassen met Dettol om besmetting op mezelf of de hamster te voorkomen. Ook haar kooi moest met Dettol ontsmet en natuurlijk ook het hele huis. Dus bij het dweilen ging er ook Dettol in het spoelwater. De haren rondom de besmetting werden vettig van de Surolan en van de dierenarts mocht ik Fluffy daar wassen met hypo-allergene shampoo. Spijtig genoeg reageerde ze er allergisch op, de huid werd heel rood zodat ik haar daar ook nog eens voor moest behandelen met een ontsmettingsmiddel. Dat hele gedoe heeft ongeveer 6 à 7 weken geduurd, de haargroei liet wat langer op zich wachten. Fluffy's vacht is op die plaatsen pas terug mooi geworden bij de volgende verharingsbeurt.
Vergiftiging door klimop (augustus 2003)
Als ze dit niet had overleefd, had ik het mezelf niet vergeven. Fluffy kan dus 's zomers buiten spelen op het terras en ondertussen was de klimop van de buren al bij ons overgegroeid. Gezien wij geen tuin hebben en dus ook geen tuinmateriaal had ik de dikke takken niet kunnen verwijderen, de dunnere wel. Ik had voorlopig dat stuk gebarricadeerd zodat Fluffy er niet bij kon. In een onbewaakt moment heeft ze de barricade toch kunnen wegduwen/omstoten en ik betrap haar net als ze in dat hoekje zit. Ik kon niet zien of er geknabbeld was en ik hoopte maar dat er niets aan de hand was. Ik dacht dat ze zich wat ellendig in de maag ging voelen, als ze er al van geknabbeld zou hebben. De volgende morgen zie ik echter een grote plas bloed in de kooi liggen en tref ik een suf konijn aan. Ik kon onmiddellijk bij de dierenarts terecht die echter niet veel meer kon doen dan haar serum toedienen, vitamine K voor bloedstolling en wat pijnstillers geven. Tegen klimop bestaat geen antigif en het schijnt de eigenschap te hebben om rode bloedcellen kapot te maken. We wisten ook niet waar het bloed van kwam: de blaas, baarmoeder of anus. Ze begon ook etter te ontwikkelen waardoor we aan baarmoederontsteking dachten. Ik kreeg ook deze keer weer antibiotica mee en dat heb ik 14 dagen lang gegeven. Na die kuur is ze gelukkig gestopt met bloeden en alles is weer goed gekomen. Zoals je wel kunt begrijpen, heb ik dadelijk tuingerief aangeschaft en de klimop verwijderd. Ik ben heel blij dat ik dit verhaal kan schrijven met een happy end!
Blaasontsteking/blaasgruis (december 2004)
Net voor Kerstmis merkte ik druppels bloed in haar urine. De urine
zelf zag er ook anders uit: minder stroperig dan gewoonlijk maar
wateriger en troebel. Ik wil dit natuurlijk niet erger laten worden
en ga onmiddellijk naar de dierenarts. Als ze iets aan haar baarmoeder
zou hebben, zou deze vergroot zijn, zou ze koorts hebben, lusteloos
zijn en niet meer willen eten. Dat is gelukkig allemaal niet het
geval, ze is nog zeer levendig. De dierenarts voelde ook geen steentjes
in haar blaas. Ze kan natuurlijk wel nog blaasgruis of -drab hebben,
maar laten we hopen van niet, het is moeilijk te behandelen. Fluffy
heeft daar ter plaatse een pijnstiller gekregen om haar blaas te
ontspannen zodat ze niet moet persen bij het plassen. Ik heb antibiotica meegekregen (Vibravet, op basis van tetracyclines, dit wordt beter
afgescheiden door de nieren) die ik 2 x per dag moet geven tot het
flesje leeg is. Verder krijgt ze ook vitaminen in het drinkwater
omdat antibiotica het afweersysteem toch ondermijnen.
Na 1 week geen bloed gezien te hebben en urine die weer normaal van
structuur wordt, schrik ik als ik net op de laatste dag van de antibioticakuur
weer bloed zie. Op advies van de dierenarts doe ik nog een weekje
door met Vibravet en vitaminen maar de plasjes worden kleiner en
er zit nu steeds bloed bij.
De urinestaaltjes brachten (weinig) calciumoxalaat
kristallen aan
het licht. Jammer genoeg zijn deze net het moeilijkst te behandelen.
Bij bv. struviet kan je de urine zuurder maken door vitamine C te
geven, maar in dit geval moet de urine net meer base worden. En daar
zit het probleem, honden en katten kan je op zo een dieet zetten,
konijnen niet. In samenspraak met de dierenarts schakel ik over van
kraanwater naar Spa Reine en stop ik met vitaminen te geven. Verder
moet ik misschien veranderen van droogvoer, dan moet ik goed naar
de samenstelling van het voer kijken. In ieder geval ga ik nog minder
droogvoer geven. Calcium- en eiwitrijke
groenten/hapjes worden ook
afgeschaft. Als het probleem hardnekkig zou blijken, is er misschien
nog een oplossing in de toekomst: potassiumcitraat geven. Potassium
is het Engelse woord voor Kalium.
Ondertussen heb ik van Maryo van Stichting Konijnenbelangen nog
een gouden tip gekregen: enkele druppels cranberry
sap (= veenbessensap) in het
water doen. Het stimuleert de konijnen om meer te drinken en zorgt
bovendien voor een goede nier- en blaaswerking. Een studie in Finland
heeft uitgewezen dat het ook heilzaam is voor mensen en zelfs een
alternatief voor antibiotica kan zijn! En het werkt! Fluffy drinkt
meer nu! Toegegeven, goedkoop is het niet (€ 9,85
per 750 ml fles) maar je hebt dan ook maar weinig nodig. Ik geef
10 druppels veenbessensap per 150 ml water.
Jammer genoeg zie ik net twee weken later (op vrijdag 21/01/05) weer een vage waterige plas en de ochtend daarna bloeddruppels in haar plas. Als ze blijft bloeden, mag ik van de dierenarts starten met een nieuwe antibioticakuur, Baytril ditmaal. Het is een breedspectrum antibioticum maar is ook zwaarder. Ik mag haar 0,25 ml per dag geven aangelengd met 0,50 ml water (spa reine in haar geval) omdat Baytril blijkbaar irriteert. Voorlopig stop ik ook met het veenbessensap omdat ik niet zeker ben van wat de vitamine C met Fluffy doet. Op termijn kan een te hoge dosis vitamine C namelijk tot nier- en blaasstenen leiden. Zeer verwarrend allemaal!
Update 25/01/05: het lijkt erop dat Fluffy een nierprobleem heeft ipv een blaasprobleem. In haar urine zijn dan wel geen kristallen of gruis meer gevonden maar wel teveel eiwitten wat wijst op slechtwerkende nieren. Ook een wat verhoogde concentratie aan witte bloedcellen maar niet genoeg om van een ontsteking te spreken. Ik geef dan ook geen antibiotica. Op de website www.huisdierendokter.nl vond ik ook dat de meeste nierstenen uit calciumoxalaat bestonden. Om een definitief resultaat te kennen zou er eigenlijk bloed moeten worden afgenomen maar daar moet ze voor onder narcose en een oplossing is er niet. Ik besluit dus om de voeding aan te passen en in het vervolg 3/4 Aveve voer te geven (11,5% eiwit) en 1/4 Prestige voer (15% eiwit). Nu ben ik ook zeker dat ik geen cranberrysap meer ga geven, het zou te gevaarlijk zijn voor een konijn dat al gevoelige nieren heeft.
Update 31/01/05: Ik krijg een telefoontje van mijn vaste dierenarts (na haar verlof) waarin ze zegt dat ik mij geen zorgen moet maken. De afwijking in het eiwitgehalte is niet dramatisch en kan veroorzaakt zijn door het afkomen van het gruis, waardoor de nieren meer eiwitten hebben doorgelaten. Normaal gesproken zou het eiwitgehalte niet hoger mogen zijn dan 120 en bij Fluffy was het 168. Van een ontsteking was geen sprake. De DA was het in ieder geval met me eens dat ik de voeding had aangepast, meer kan ik voorlopig niet doen. Als het probleem zich in de toekomst opnieuw zou voordoen, is het aangeraden om een röntgenfoto onder lichte narcose te maken maar laten we hopen dat het niet nodig zal zijn.
Update 02/03/05: Fluffy plast weeral wat bloed sinds afgelopen maandag maar omdat het de vorige keer ook vanzelf gestopt is, ben ik niet dadelijk naar de dierenarts gegaan. Vandaag zie ik echter in het midden van de woonkamer een vrij grote plas bloed met klonters in! Aan haar gedrag is thans niks te merken. Maar toch, geen tijd verliezen en onmiddellijk naar de DA, starten met Baytril (0,1 ml op 100 ml drinkwater!, dat is een heel andere verhouding dan de vervangdierenarts had opgegeven) en tegelijk ook starten met een homeopathisch middel: Urologist. Dat gaat ook blaasontsteking tegen maar lost tegelijkertijd ook gruis en stenen kleiner dan 1 cm op! Je kan het alleen maar bestellen via de website van www.huisdierendokter.nl En nu maar hopen dat dit allemaal helpt en dat het geen chronisch probleem wordt.
Update 09/03/05: Volgens de website van huisdierendokter zou Fluffy nu al een normale plas moeten hebben maar dat is dus niet zo. Zij weten natuurlijk niet dat dit een probleem is dat al 3 maanden aansleept. Ik merk wel - zeer lichte - verbetering op. Er is iets minder bloed en heel af en toe zie ik ook een normale plas. De DA adviseerde mij om de antibioticakuur af te maken en haar dan nog eens terug te bellen. Eventueel zouden we dan toch een röntgenfoto nemen, zonder narcose.
Update 15/03/05: Zondag werd het bloedplassen weer erger dus maandag
heb ik bij de DA een foto laten nemen van Fluffy. Dat ging vrij vlot
op wat geknor en gegrom na. Resultaat: geen stenen, geen gruis, geen
zand in de blaas... Bij het voelen op de buik reageerde ze wel even
als ze haar blaas aanraakten. Het laboresultaat van vandaag gaf ook
geen kristallen meer aan, wel veel te veel rode en witte bloedcellen.
Een echo zou eventueel nog een tumor kunnen aanduiden maar omdat
ze niet ziek is, ga ik dat niet doen. Voorlopig doe ik nog door met
de Urologist omdat het ook ontstekingswerend is en nog even Metacam om de blaas te ontspannen.
Na wat opzoekingen op internet heb ik gevonden dat bij katten blaasontsteking
stressgerelateerd kan zijn omdat het de vocht/mineraalverhouding
uit balans kan brengen. Als ik mijn eigen dagboek erop nalees valt
het mij op dat ze inderdaad in periodes van stress de bovenstaande
symptomen vertoont. Telkens nadat als ik haar het plassen in huis
wilde afleren (territoriaal gedrag) kwamen de problemen boven. Dus
vanaf nu: alleen nog maar verwennen en niet
meer berispen!
Update 26/03/05: Ik vrees dat Fluffy altijd bloed zal plassen bij momenten en dat ik me erbij neer moet leggen. Ze blijft superlevendig maar de plassen gaan op en af, dan weer eens normaal, dan weer met bloed. Ik geef nog steeds Urologist maar heb de indruk dat het ook niet veel helpt. Een echo heeft weinig zin, denk ik. Ze heeft per slot van rekening altijd een zwakke blaas gehad: zo liet ze gewoon haar blaas leeglopen als ze in een diepe slaap was en net voor ze in haar kooi sprong voor een plasje, lag er soms een druppel urine. Zo lang ze zich goed voelt en levendig blijft, onderneem ik niets meer. Het enige wat ik nu opnieuw doe is veenbessensap geven. Inenten tegen VHS en myxomatose is helaas niet mogelijk zo lang ze niet genezen is.
Update 07/04/05: We zijn sinds een week volledig gestopt met alle
medicatie en middeltjes en sedertdien gaat het - heel langzaam -
wat beter. Af en toe zijn er nog klonters te zien en ze heeft dan
ook pijn maar die dagen worden schaarser. Waarschijnlijk is het een
ideopatisch probleem, d.w.z. waarvan men de oorzaak niet kent. Een
dierenarts van Versele-Laga heeft me nog een mogelijke oorzaak aangewezen,
nl. een tekort aan oestrogeen. Tot nu toe is het enkel bij mensen
en honden bekend maar een tekort aan oestrogeen veroorzaakt een dunnere
en dus zwakkere blaaswand.
In ieder geval: tot nu toe gaat het weer, dus voorlopig wacht ik
gewoon af en probeer haar geen stress meer te bezorgen.
Update 15/04/05: Ik durf het bijna niet hardop zeggen maar het ziet er veel beter uit. Haar plassen zijn bijna allemaal normaal, soms zijn ze wat donkerder van kleur en slechts af en toe is er nog een tikkeltje bloed te bespeuren. Maar pijn heeft ze totaal niet meer, ze huppelt weer vrolijk rond en krijgt volop knuffels. Verder geef ik haar veel meer groenten en ben ik overgeschakeld naar Russel Rabbit voer. Niet dat deze dingen zoveel verschil maken maar alle kleine beetjes helpen.
Update 30/04/05: Het is nu een maand geleden dat we gestopt zijn met medicatie te geven. Sindsdien heb ik Fluffy veel meer geknuffeld en wonder boven wonder: alle ziektesymptomen zijn verdwenen! Ze is weer wat bijgekomen in gewicht, ze eet iets meer droogvoer en veel meer hooi en groenvoer. Ze is speelser en levendiger dan ooit en ook tussen haar en Snowy gaat alles goed.
Update 01/07/05: Ik vrees dat ze dit voor de rest van haar leven zal hebben want het is weer terug gekomen. Het is duidelijk stress/territoriaal-gerelateerd want als er bv. veel bezoek is, zit er meer bloed in haar plas dan gewoonlijk. Gelukkig is het bijlange niet meer zo erg als in het begin, het zijn slechts een paar druppeltjes en nog niet eens in elke plas. Jammer genoeg kan ik er niets aan doen maar ze heeft geen pijn en voelt zich goed, dat is het voornaamste! En na 1 maand is het ook weer voorbij!
Update 01/10/05: Ondertussen is Fluffy alweer 2 maanden klachtenvrij, ze plast niet meer in huis en voelt zich blijkbaar weer helemaal op haar gemak. Laten we hopen dat dit zo gaat blijven.
Verstuikte poot (13 februari 2005)
Net voor Valentijn springt Fluffy nogal onhandig in haar kooi en
blijft even haken. Als ze niet meer uit haar kooi wil komen, word
ik wat ongerust, dat is niet haar gewoonte. 's Avonds komt ze er
toch even uit maar met veel moeite, ze mankt, trekt haar linker voorpootje
wat op en kan er bijna niet meer op steunen.
De volgende dag ga ik onmiddellijk naar de dierenarts die vermoedt
dat het een verstuiking is. Ze krijgt daar ter plaatse een injectie
tegen de pijn en thuis moet ik haar dagelijks Metacam geven (pijnstiller
en ontstekingsremmer). De eerste 3 dagen mag ze 5 druppels per dag
hebben, daarna 2 druppels zo lang als het nodig zal zijn. Na 2 dagen
treedt er al verbetering op, ze huppelt vanzelf al wat meer rond
en steunt al iets meer op het pootje. Om het in en uit de kooi springen
te vergemakkelijken, heb ik de volgende oplossing bedacht: niet echt
mooi maar het werkt wel.
Na 1 week is ze eigenlijk zo goed als genezen alhoewel ze soms nog twijfelt. Daarom mag ik de dosis nogmaals halveren (1 druppel dus), dat heb ik 2 dagen gedaan en Fluffy huppelt weer rond alsof er niets aan de hand (poot) is.
Geloof het of niet, op 1 oktober 2005 zie ik haar vreemd trippelen. Enkele dagen later begint ze te manken en trekt ze haar rechterpootje wat op (vooral als wij kijken). Voor de rest huppelt ze eigenlijk vrij goed rond. Deze keer is het niet zo ernstig als vorige keer, daarom ga ik niet naar de dierenarts maar begin haar te behandelen met Metacam zoals hierboven beschreven wordt en haal ik opnieuw de "opstap naar de kooi" boven.
Geen eetlust -> gas (16 juli 2005)
Ik tref 's morgens een vrij lusteloos konijn aan die geen zin heeft om te eten en soms door haar poten zakt, verder zijn haar flanken ook behoorlijk ingevallen. Ze voelt zich duidelijk niet goed en als ik haar buikje ga voelen, hoor ik borrelende geluiden! Ze vindt het gelukkig niet zo erg dat ik haar buikje masseer. Ik weet jammer genoeg de oorzaak: gisteren heb ik haar - naast haar gewoonlijke groenten - ook wat sla gegeven en daar heeft ze slecht op gereageerd. Ik bel naar de DA en kan er een tube pasta (diarsanyl) afhalen en eventueel mag ik haar ook vers geperst ananassap geven. Bij mijn thuiskomst merk ik echter dat ze ondertussen wat gegeten heeft en alerter is. Een uurtje later komen er ook opnieuw keutels tevoorschijn - wat zachter dan normaal - maar goed, alles schijnt weer te werken. Ik besluit dan maar om geen medicijnen te geven, de rest van de dag gedraagt ze zich perfect normaal.
Edit 5 augustus 2006
Ik merkte eigenlijk de avond ervoor al een klein
beetje dat ze zich niet goed voelde. Ze lag niet zo op haar gemak
als anders. Ze wilde me 's avonds ook niet volgen naar de kooi toen
ik haar brokjes gaf (die ze normaal gesproken aanvalt!), de rozijntjes
voor het slapengaan nam ze wel nog aan.
Maar de volgende morgen waren haar flanken weer ingevallen, ze wist
zich geen houding te vinden om te liggen, het hooi was weggetrapt,
ze wilde niet eten en het was doodstil in haar darmen! Dat kan maar
1 ding zijn: gas! Lees hier meer over deze gevaarlijke ziekte.
Ik dien al dadelijk Equate en Prozyme toe,
beide kunnen geen kwaad. Een uur later ben ik bij de dierenarts maar
zij voelt geen obstructie in de darmen, wel veel vocht. Da's goed
nieuws, het is dus niet van de rui.
Wat waarschijnlijk wel de oorzaak is: de veldsla. Die was niet meer
zo vers maar ik had er nog de beste blaadjes uitgezocht, dat was
toch zo geen goed idee.
De dierenarts gaf haar een injectie met pijnstiller en antibiotica
en gaf me nieuw dwangvoer mee: Critical
Care van Oxbow.
Jongens, dit werkt goed! Bij thuiskomst dadelijk gedwangvoerd en nog geen half
uur later hoorde ik haar darmen ineens fel borrelen. En nog een half
uur later was ze al hooi aan het eten en vanaf dan ging het in stijgende
lijn. 's Avonds was ze al helemaal terug de oude!
Schijnzwangerschap (19 januari 2006)
Fluffy was al enkele weken met hooi aan het sleuren
en volop aan het graven in haar kooi. Toen ik deze morgen beneden
kwam, zag ik echter dat ze op sommige plekken - op haar wam en buik
- gewoon kaal geplukt was! Schijnzwanger dus en dat had ik helemaal
niet zien aankomen! Ze is niet gesteriliseerd/gecastreerd maar dit
heeft ze nog nooit gehad. En het is begonnen toen ik 2 weken geleden
terug aan het werk ben gegaan na een werkloosheidsperiode van 2 jaar.
Sindsdien is ze superaanhankelijk geworden, ik denk dus dat ze mij
mist en volgens de dierenarts zou dat kunnen. Nochtans heb ik onze
relatie sterk afgebouwd om destijds de koppeling met Snowy beter
te laten lukken. Ze kwam ook helemaal niet meer naar mij toe voor
knuffels of zo, tot 2 weken geleden dus.
Ergens wel schattig maar wel nadelig voor haar gezondheid. Voor haar
eigen bestwil mag ik haar nu niet teveel knuffelen en het nest gewoon laten liggen tot zij interesse verliest, anders zou ze opnieuw kunnen beginnen. De vacht zou
terug groeien binnen enkele weken, de kale plekken hoef ik niet te behandelen.
Dit zijn de foto's van het resultaat.
Edit: 2 weken later is de vacht inderdaad flink aan het teruggroeien.
Edit 9 maart 2008
Totaal onverwacht merk ik dat Fluffy opnieuw schijnzwanger is. Ook deze keer voorafgegaan door anderhalve week beide kooien om te woelen.
Dinsdag 4 maart begint ze verwoed te graven en hooi naar haar slaaphok te brengen. Op dat moment twijfel ik nog of ze bronstig is of effectief schijnzwanger. Woensdagmorgen 5 maart zit ze in haar slaaphok, niet haar gewoonte want normaal gezien is ze aan het tralieknagen om eruit te mogen. Als ze uit het slaaphok komt, zie ik dat haar wam, flanken en buik vacht missen. Haar gedrag is ook anders: ze is nerveus, springt de hele tijd in en uit de kooi en haar eetlust is zo goed als weg. Ze doet een hele dag over haar droogvoer terwijl het anders in enkele uurtjes op is. Groenvoer smaakt haar beter maar dat eet ze ook niet helemaal op. Terwijl ze gewoonlijk om aandacht smeekt, hoeft ze die vandaag net niet: geen aaitjes van mij en geen likjes van Snowy, ze wil alleen zijn en met rust gelaten worden. Nieuwsgierig als Snowy is, gaat hij in het nest piepen. Ik was wat bang dat hij ging verjaagd worden maar ze liet het allemaal rustig toe. Donderdag 6 maart propt ze de ingang van het slaaphok helemaal dicht en besteedt nog weinig aandacht aan het nest. De volgende dagen zie ik haar geleidelijk aan kalmeren, ze eet weer beter, ligt weer gezellig tegen Snowy en komt opnieuw om aandacht vragen. Af en toe propt ze nog wat bij aan de ingang van haar nest maar dit duurt slechts een minuut of zo.
Zondag 9 maart besluit ik dan om het hok schoon te maken.
 |
 |
|---|---|
Zeulen met hooi |
Nest is gebouwd en vacht wordt uitgetrokken |
 |
 |
Resultaat: enkel kale plekken, ook bij de tepels en dit aan beide zijden |
Het nest onder het slaaphok |
Oogontsteking (maandag 3 september 2007)
Fluffy heeft de laatste tijd de gewoonte om haar kopje volledig onder het hooi te steken als ze aan het eten is en vermoedelijk heeft een strootje haar linkeroogje geïrriteerd. De oogrand is wat rood en er komt kleverig, doorzichtig vocht uit. Ik begin alvast met haar oogje proper te maken met lauw water en vervolgens een beetje Terramycine oogzalf in te doen. Donderdag is het wel ietsje beter maar de genezing gaat me toch wat traag naar mijn zin en dus bel ik de dierenarts om raad.
Zij adviseert me
om deze behandeling verder te zetten maar ik moet wel 0,5 cm in het oog doen en ik deed veel minder!
Gelukkig vindt Fluffy het helemaal niet erg als ik haar onderste ooglid helemaal opentrek en er een klodder oogzalf insmeer, integendeel, ze maakt zelfs maalgeluidjes.
Dit moet ik minstens 5 dagen volhouden en zeker 2 dagen langer nadat de symptomen verdwenen zijn. En ondertussen is ze weer helemaal beter.
Edit 12 november 2008
Vreemd genoeg krijgt ze dit regelmatig terug en meestal gaat het vanzelf over maar deze keer niet. Ik bel even naar de dierenarts en ze adviseert mij om 5 dagen 4x per dag Terramycine oogzalf te gebruiken. Na 1x oogzalf in te doen, traant het oog echter helemaal niet meer (?) en ze raadt me daarom aan om het slechts 3x per dag gedurende 3 dagen te doen. De antibiotica in oogzalf schijnt maar 10 minuten te werken.
Mocca
Zoals je ondertussen begrepen hebt, Mocca is een
heel levendige hamster. Ik schrok dan ook toen ik bloeddruppels op
haar verdieping zag liggen. Ik wist aanvankelijk niet waar het bloed
vandaan kwam. Er waren nergens wondjes te bespeuren en ze bleef levendig.
Op een dag zag ik aan 1 van haar keuteltjes een plastic schilfer
zitten. Na wat onderzoek bleek dat zij een stuk van haar kooi had
opgegeten. Ik had voor de dierenarts keuteltjes van 3 dagen moeten
bijhouden om naar het labo te brengen. Dat onderzoek wees uit dat
het bloed niet van daar kwam en dat de darmpjes dus - gelukkig -
niet beschadigd waren. Ik had wel al enkele weken gezien dat ze voortdurend
op 1 plaats aan de tralies knaagde. Toen ik haar eens heel goed bekeek
(met de zaklamp!) had ze een vochtig, licht rood neusje. Daar kwam
dus het bloed vandaan! Ik heb nu dus door dat het echt gaat om aandacht
vragen want zodra ik naar de kooi kom, stopt ze en wil ze er onmiddellijk
uit. Ik vind het vreemd dat ze niet aan de deurtjes knaagt maar onder
haar flesje aan de achterkant van de kooi maar ja... hamsters zijn
nu eenmaal vreemde wezentjes!
Er is ook geen manier om haar te doen stoppen maar gelukkig bloedt
ze nog maar af en toe.
En ze mag 3 à 4 uur per dag uit de kooi!
Snowy
Een castratie is natuurlijk geen ziekte maar vereist
toch ook specifieke verzorging na de operatie. Let op! Een konijn
mag nooit vasten voor een operatie. In tegenstelling tot andere zoogdieren
kunnen konijnen niet braken en is het levensgevaarlijk als de darmen
gaan stil liggen! Laat je konijn dus gerust hooi eten voor de operatie,
brokjes zijn minder aangewezen, zeker voor vrouwtjes. Ze nemen teveel
buikruimte in en bij vrouwtjes moet de buik natuurlijk opengemaakt
worden. Ook nog belangrijk: zorg ervoor dat je konijn lekker warm
binnen zit zolang hij herstellende is en laat hem zeker ook regelmatig
loslopen, dat bevordert de genezing zelfs!
Van een collega op het konijnenforum
heb ik een fotoverslag gekregen van de castratie van haar konijn.
Wie dus wil zien hoe zo een operatie precies in zijn werk gaat, kan
hier een kijkje nemen.
Maar opgepast: niet voor gevoelige kijkers!
Hieronder volgt mijn verslag van de castratieprocedure.
Bij de dierenarts:
Eerst heb ik al enkele weken op voorhand de procedure telefonisch doorgenomen met mijn dierenarts en zij doet alles volgens het boekje. De narcose gebeurt met een inleidende spuit met Domitor en Ketamine, eventueel een bijkomende gasnarcose Isofluran (niet nodig geweest omdat de ingreep slechts 30 minuten duurde) en na de operatie Antisedan om terug wakker te worden. Hij krijgt onmiddelijk Tolfedine ingespoten (=pijnstiller) en Baytril (=antibiotica). Daarna wordt hij onder een warmtelamp gezet en tussen - in handdoeken gewikkelde warmwaterblaasjes - gelegd. Kortom: ik kan me geen betere dierenarts wensen.
Thuis:
Als we hem om 16u. gaan halen bibbert hij nog, hij heeft nog niks
gegeten maar van zodra hij onze stemmen hoort, begint hij wat hooi
te knabbelen.
In zijn kooi ligt een keukenhanddoek op het hooi
zodat het niet in zijn wondes gaat prikken. Thuis is hij heel onrustig
en voelen zijn oortjes koud aan, ik leg een - in een handdoek
gewikkelde warmwaterkruik - tegen hem aan. Verder "pest" ik
hem een beetje door witloof
en appel onder zijn neusje te zwaaien en dat knabbelt hij
ook op. Omdat hij toch niet goed eet, dwangvoeren we
hem met babyvoeding
Olvarit (met worteltjes) maar dat stelt hij niet echt op
prijs. 's Avonds geven we hem nog een druppel Metacam omdat
hij nog steeds beeft en suf is. Ook ontsmetten we
zijn wondes voor het slapengaan.
De volgende dag wil hij nog altijd niet echt eten en net als ik een
zakje Supreme Science Recovery (=dwangvoer voor
herbivoren) wil klaarmaken, zie ik dat het veel luzerne bevat. Ik
heb net nieuwe luzernemunten gehaald
en leg zo eentje voor hem, hij begint dadelijk te eten en stopt niet
meer! Vanaf dan is zijn eetlust weer hersteld! De zwelling van de
wondes neemt ook af maar ik blijf ze 3x/dag ontsmetten, de handdoek
in zijn kooi ververs ik meerdere malen per dag omdat hij er op plast
natuurlijk.
Nog even samenvatten wat je thuis nodig hebt als naverzorging (zie ook huisapotheek) :
* propere keukenhanddoeken
* warmwaterkruik
* ontsmettingsmiddel
* babyvoeding Olvarit
* enkele zakjes Supreme Science Recovery (verkrijgbaar bij de dierenarts)
* spuitjes zonder naald om te dwangvoeren (verkrijgbaar bij de dierenarts)
* pijnstiller Metacam (verkrijgbaar bij de dierenarts)
Diarree/plattere stoelgang (februari 2005)
Met al de verhuizingen en voedselveranderingen die Snowy als jong konijntje heeft meegemaakt, had ik niet verwacht dat hij op volwassen leeftijd last zou krijgen van zijn darmpjes. Vroeger heeft hij nooit problemen gehad. Hij reageert de laatste tijd nogal hevig op wortels en appels dus die schaf ik voor ongeveer een week af. Verder geef ik hem hooithee (zie voeding) en droog brood of beschuiten (naast zijn gewoon voer en hooi welteverstaan). Na 2 dagen probeer ik terug witloof en dat wordt goed verdragen. Ook zijn droogvoer wordt teruggeschroefd tot 15g omdat hij zijn blindedarmkeutels niet meer opeet. Zijn hele kontje zat jammer genoeg helemaal onder de kaka dus dat hebben we met lauw water zo goed als het ging afgewassen.
Maagopstopping + gas(25 maart 2005)
Ik zie 's morgens plots een lusteloos konijntje
in de kooi zitten, hij wil er niet uit, wil niet eten of drinken
en zijn oogje is wat gezwollen. Vlug naar de dierenarts, zij denkt
dat het niet willen eten niets met het oogje te maken heeft maar
puur toeval is. Hij krijgt er een antibioticaspuit voor en ik moet
het de komende dagen in de gaten houden. Als het oogje nog meer zwelt
mag ik 0,05 ml Baytril geven in een spuitje en de rest water optrekken.
Erger is dat zijn maagje heel hard en gezwollen aanvoelt en zijn
darmpjes leeg aanvoelen. Hij heeft teveel droogvoer en te weinig
hooi/groenten gegeten met dit als resultaat. Qua behandeling stelt
de DA voor om 3x daags 0,5 ml paraffine olie te geven (laxeermiddel),
3x daags vers geperst ananassap (breekt de harde structuur in de
maag af) en dwangvoeren met Supreme
Science Recovery indien nodig.
En het blijkt nodig, Snowy wil niets eten of drinken, enkel papier
en karton! Hij produceert af en toe nog keuteltjes dus de darmen
liggen niet geheel stil.
Langzaamaan begint hij de tweede dag al wat groenvoer te eten waarmee
ik hem "pest" (onder zijn neus zwaaien), ook een beetje
luzerne en hooi. Ik zie ook wat vochtigere keutels met een vreemde
geel/groene kleur. De derde dag eet hij al wat brokjes en de vierde
dag is hij weer helemaal de oude.
Blijkbaar hangt zijn vorige ziekte - de diarree - samen met deze
opstopping. Volgens iemand van het konijnenforum was de opstopping
al langer gaande en was de diarree de voorbode ervan.
Edit 1 juni 2006: Snowy
heeft blijkbaar een heel gevoelige spijsvertering. Dit is al de derde
keer dat hetzelfde probleem zich voordoet. De tweede keer heb ik
het zien aankomen, zijn keuteltjes werden kleiner en hij begon minder
te eten. Toen was het probleem vlug verholpen door zijn droogvoer
weg te nemen en hem op alleen hooi, groenten en water te zetten.
Nu waren er echter helemaal geen symptomen te zien, hij kwam zelfs
nog zijn snoepje halen om 21u30. En een half uur later werd hij ongemakkelijk,
hij vond maar geen comfortabele lighouding. Het was al te laat om
de dierenarts te bellen maar de volgende dag was dat zeker nodig.
Ik tref een zielig, bibberend hoopje konijn aan.
De DA stelde dezelfde diagnose als vorige keer, gaf hem een injectie
tegen de pijn (ontspant ook het maag-darmstelsel) en gaf me het
advies om ook ditmaal exact dezelfde behandeling te volgen. Dus ook
nu hield ik me aan het volgende schema:
* 5x per dag: 5 ml dwangvoer met Supreme
Science Recovery (=dwangvoer voor herbivoren)
* 3x per dag: 5 ml vers ananassap
* 3x per dag: 0,2 ml paraffine
olie (laxeermiddel)
* 2x per dag: 1 druppel Metacam (pijnstiller)
Dat hebben we deze keer maar 1 dag moeten volhouden
en toen begon hij al terug vanzelf te eten, ik ben er dus goed op
tijd bij geweest. Maar dit hing er de dag nadien aan zijn poepje,
wat moet dat inwendig pijn gedaan hebben!
Volgens mijn DA is die gelatine-achtige substantie het slijmvlies
van zijn darmpjes.
Hij krijgt dit tijdens iedere ruiperiode, een maagopstopping gaat dikwijls ook samen met gas, lees hier meer over deze gevaarlijke ziekte.
Edit 8 juni 2006: En
ja hoor, een week later heeft hij opnieuw problemen! En weer zo plots!
Deze keer kan het niet aan de hoeveelheid droogvoer liggen. Gelukkig
heb ik mijn voorzorgen genomen door ananassap in te vriezen en ik
kan dus onmiddellijk ingrijpen. 's Avonds krijgt hij 2 ml en de volgende
morgen nog eens die hoeveelheid en 2 uren later lijkt het alsof er
niets gebeurd is! Hij huppelt, eet en keutelt weer!
Een goed alternatief voor vers ananassap is Prozyme dat gemaakt is
van ananasstelen.
Edit 4 augustus 2006: Geloof het of niet: weer is
hij plots zo ziek geworden. Hij kwam nog groenten
eten en een uur later ligt hij te bibberen, zwaar te ademen en vindt
hij zijn gemak weer niet. Hij is nog altijd bezig met ruien en Fluffy
is verder gegaan (haar rug zat nog in wintervacht) en waarschijnlijk
heeft het daarmee te maken. Nochtans gaf ik al 1x/dag Prozyme maar
blijkbaar is dat niet genoeg bij extreme rui, dan mag het 3x/dag.
Ik geef hem die avond 2x Equate gemengd met Prozyme en 1 druppel
Metacam.
De volgende morgen huppelt hij rond alsof er niets aan de hand is
en is zijn eetlust helemaal hersteld!
Dit is een foto van een zogeheten keutelketting van Fluffy maar zoiets
kan je dus tegenkomen als ze in de rui zijn.
Het zijn keutels die aan elkaar hangen met haren.
Gezwollen oogje (25 maart 2005)
Ik dacht aanvankelijk dat zijn maagopstopping met dit samenhing maar het blijkt een ongelukkig toeval te zijn. Na enkele dagen wordt duidelijk dat hij een schaafwondje op zijn oogrand heeft, waarschijnlijk van een beet van Fluffy. Het wondje wordt wat geel en omdat de dierenarts bang is dat het een abces gaat worden, raadt ze mij aan om toch Terramycine oogzalf te smeren, dat doe ik 3x/dag en hij laat het heel rustig toe. De zwelling neemt al vlug af en er komt een korstje op de wonde. Exact 2 weken later is het volledig genezen.
 |
 |
 |
gezwollen linkeroogje |
ter vergelijking: zijn normale rechteroogje |
Enkele dagen later |
 |
Meestal gaat het goed tussen Snowy en Fluffy maar af en toe
is er toch nog een echtelijke ruzie met dit als gevolg: een bijtwondje
ter hoogte van zijn lipje. Hij lijkt er geen last van te hebben maar voor alle zekerheid smeer ik er toch Terramycine op zodat het niet gaat ontsteken. Eigenlijk is het oogzalf maar het is ook goed voor huidwondjes. |
Ook wil ik vragen om geen directe links naar afbeeldingen te leggen, naar pagina's mag natuurlijk wel. Dank u.